فصل حزن و غصه رفت و موسم شادی رسید
گاه ویرانی گذشت و فصل آبادی رسید

بند بند من به بند زلف دلبر شد اسیر
بندگان عشق را هنگام آزادی رسید

حسن یوسف آمد و دل شد خریدار رخش
یا که شیرینیم و ما را همچو فرهادی رسید

مهر لب را بشکنید ای حق پرستان جهان
حق پرستان را بگو هنگام فریادی رسید

نیست دانشگاه عشق وعاشقی بی رهنما
بهر این دانشکده از عرش استادی رسید

می فرستم دمبدم از عمق جان بر او درود
حمد و توحید من و تسبیح و اورادی رسید

با عث ایجاد هستی اسوه ی تقواست او
آمد و بر مسلمین فصل گل و شادی رسید

دل شده لبریز عشق، عاشق پیغمبر است
خواب ندارم دلم، همسفر دلبر است

دلبر و دلدار من پای به عالم زده
باعث فخر بشر یا که چو تاج سر است

دیده ی بینا شده محو تماشای او
صورت رعنای او ماهتر از مهتر است

سرو دل آرا قدش صورت او همچو ماه
این چه قیاس است او از همگان بهتر است

نام قشنگش شده زینت عرش برین
نام محمد به حق زینت هر دفتر است

اسوه ی تقوا و دین اسوه عشق است او
او به خدا داده دل ، وازهمگان دلبر است

راه سعادت اگر می طلبی راه اوست
رهرو او باش چون سوی خدا رهبر است ...

یا خاتم انبیا محمد(ص)
تاج سر اولیا محمد (ص)

ای فخر بشر رسول خاتم
ای جام خدا نما محمد(ص)

ای رحمت حق بر اهل عالم
بر شیعه تو مقتدا محمد(ص)

روزی که تو آمدی به دنیا
خالق به تو زد ندا محمد(ص)

لولاک لما خلقت الافلاک
ای احمد و مصطفی محمد(ص)

تو آینه ی خدا نمایی
ای آینه ی خدا محمد(ص)

جانها به فدای مقدم تو
ای رهبر و رهنما محمد(ص)

ای هست همه ز هستی تو
باقی تو و ما فنا محمد(ص)

گیریم چو دست بر دعا ما
سر مطلع هر دعا محمد(ص)

خاک قدمت به چشم ما ریز
ای خاک تو توتیا محمد(ص)

دل، بسته به تار زلف مویت
دل کاه و تو کهربا محمد(ص)

عالم همگی به کام ما شد
گشتی چو به ما عطا محمد(ص)

ابرار اسیر نام نیکت
ای یاور اتقیا محمد(ص)

ما مست صفای باطن تو
پیغمبر با صفا محمد(ص)

ما جمله گدای خانه ی تو
بر ما تو کرم نما محمد(ص)

در رحـــــمت خداوند شـــــده اســت بــاز امروز
که خـــــــدا به باغ دیــــــن داد گـل ناز ناز امروز

همه جن و انس شادند همه در سماع و رقصند
به لبانشـــــــان ســــــرودی همـــه دلنواز امروز

به محمّــــدیه عرش همه قدســــیان به سجده
همه مدح گوی احـــــمد به صــــــف نمــاز امروز

بنگر به کوه و دریا ، بنــــــگر به سرو و سوسن
ز قــــدوم پاک احـــمد هـــــمه ســــــر فراز امروز

اگر آفــــــرین به خود گفت ، خــــدا ز خــلق آدم
چه به خویـــش گوید آن خــــالق بی نــیاز امروز

هفـــــده ربیـــع الاوّل تو به خود بــــــبال بیــــحد
که در نزول رحـــــــمت شــده اســـــت بـاز امروز

ای ماه ، فلـــک محو تمــــــاشای تو گشته
مجــــــذوب تو و صـــــورت زیــبای تو گشته

ای جمـــله ی هســـــتی به فدای قدم تو
خلاق جــــهان مات به ســــیمای تو گشته

در شرق زمین تکیه به کوهی زده خورشید
دلــــباخته ی دیـــده ی بیـــــنای تو گـشته

نا دیده کسی غنـــــچه به زیـــبایی لبـهات
گلها هــــــمه دلـــداده به لبــهای تو گشته

افـــــتاده کله از ســـر هــــر ســــرو و صنوبر
چون محـــو تو و آن قد رعـــنای تو گـــشته

جبریل امـــــین و هـــــمه ی خــــیل ملایک
مات ســــــحر و ذکــــر و تمـــنای تو گشته

ای باعث هسـتی ، همه ی عالم هستی
ممـــنون خدا ، خالـــق و مـــولای تو گشته

می ریـــزد از ابر رحـــــــــمت ، باران رحمــــــــت دوباره
از آسمانی که در آن ، پیــــــــــــــــداست صدها ستاره

باران رحمت بشــــــــوید غم را ز دلـــــــــهای غمگـــین
گشـــــــــته فراری غم از دل ، زنجـــــــــــیر او پاره پاره

تخــــــــــم محبّــت بکشــــــــتم ، کردم درو مــــهربانی
هر فصــــــــــــــل روید محبت ، نبود فقـــــــط او بــهاره

هر دل که در آن محبــــت مســــــکن گزیده یقیــــــــناً
غم را به جز ترک آن دل ، پیــــــــــــــــدا نشــد را چاره

آمد محمد (ص)به دنیا ، زین روی من شـــاد و مسـتم
می خورده ام از لـــــــــــب او ، مستانه بی استــخاره

او رحمةً للعالمین است ، تاج سر ما مسلمــین است
آن باعث ایـــــــــــجاد هســتی ، دل برده با یک اشاره

از آســـــمان بخت من می بارد اخـــــتر فوج فوج
وز شوق از چشمم چکد صد درّ و گوهر فوج فوج

به به تمــــاشایی بود احوال و اوقــــــات خوشم
صد بار دل را می برد هر لحــــظه دلـــبر فوج فوج

بار سفر را بســــــته و رفتند غمـــــــــــها از برم
شادی بود آبســـــــتن و غمهاست ابتر فوج فوج

در باغ ســـــــبز زندگی روئیده ایـــنک عشق من
با نغمه ی قـــمری به رقص گلهای احمر فوج فوج

یارم به قد قـــامت شد و در پیش ســــرو قامتش
سر را به سجده برده اند ســرو و صنوبر فوج فوج

خـــــتم رســولان آمد و در های رحـــــمت باز شد
آورده او هـــــــمراه خود ، الـــــطاف داور فوج فوج

صدها فرشــــــته شادمان ، آمد فرود از آســمان
یک دســـــته گل در دستشان بهر پیمبر فوج فوج

گرد شـــــمع خانـــدان مصــــطفی(ص) پروانه ام
می پرســـــــتم، عاشقم ، من ساکن میخانه ام

مست گشتم چون شنیدم وصف آل مصطفی(ص)
ذکر حیدر ســـاغر و عشق علی(ع) پیـــــــمانه ام

عقـــــل من از کف برفت و هوش از سر شد برون
عاشـــق این خــــــانــــدانم ، عـــــاقل و دیوانه ام

تا شدم من آشــــنا با خاندان مصــــــــطفی(ص)
با هــــــــمه خلق جهان بیــــــــــگانه ی بیگانه ام

دل شده صــــــید و بود صیاد آل مصــــطفی(ص)
پاکی و صــــــدق و صـــــفای آل حیدر (ع)دانه ام

مرغ دل بـــــاید کـــند پرواز ســــــوی کوی دوست
ورنه باشـــــد چون قفس جسم و تن و کاشانه ام

ما محــــبانیم! باید شــــد مطــــــیع اهل بیت (ع)
گــــــوش بر فرمـــــان شدن ، کار هـــنر مندانه ام